مقاله مفهوم بیکاری و اشتغال زایی

مقدمه:
در ساختار اقتصاد ملی، بیکاری یکی از مهمترین شاخص های سلامت اقتصادی و اجتماعی است و میزان اشتغال به عنوان معیاری کلیدی، توانایی یک کشور را در استفاده از نیروی انسانی نشان می دهد. اشتغال و بیکاری نه تنها نشانگر عملکرد بخش های اقتصادی، بلکه بازتاب سیاست های کلان، سرمایه گذاری ها و ظرفیت های نهادی هر جامعه نیز محسوب می شوند. در این میان، بررسی نقش هر بخش اقتصادی در ایجاد فرصت های شغلی و تحلیل ظرفیت بالقوه آنها، تصویری دقیق از توانایی کشور در کاهش نرخ بیکاری ارائه می کند. در کشور ما، صنایع خدماتی و به ویژه صنعت بیمه، به عنوان زیرمجموعه بخش خدمات، توان بالقوه قابل توجهی در اشتغال زایی دارند که بررسی آمارها و روندهای موجود، لایه های مختلف این ظرفیت را آشکار می سازد.

صنعت بیمه، با وجود اینکه شاید در نگاه نخست به عنوان یک فعالیت مالی و خدماتی دیده شود، در عمل شبکه گسترده ای از مشاغل مستقیم و غیرمستقیم را به وجود می آورد. صدور بیمه نامه، مدیریت خسارت، تحلیل ریسک، پشتیبانی و خدمات مشاوره ای، همگی حلقه های زنجیره ای هستند که برای عملکرد بهینه به نیروی انسانی نیاز دارند و به همین دلیل، سهم این بخش در اشتغال ملی به تدریج ملموس تر می شود. آمارهای موجود نشان می دهد که در سال های اخیر، رشد حق بیمه و افزایش تعداد بیمه نامه ها، علاوه بر اثر اقتصادی بر گردش سرمایه، نقش مهمی در اشتغال لایه های مختلف نیروی انسانی داشته است. در واقع، ظرفیت بالقوه صنعت بیمه در اشتغال، از مرزهای عملیاتی موجود فراتر رفته و امکان گسترش فعالیت ها و بهره برداری از فرصت های جدید را فراهم می سازد.

تحلیل عملکرد بیمه در سال های گذشته نیز نشان می دهد که این صنعت با وجود دستاوردهای قابل توجه، هنوز فاصله معناداری با ظرفیت بالقوه خود دارد. برای مثال، شاخص نفوذ بیمه ای، که نسبت حق بیمه به تولید ناخالص ملی را اندازه گیری می کند، در کشور ما در مقایسه با استانداردهای جهانی فاصله قابل توجهی دارد. در سال های اخیر، رشد چشمگیر حق بیمه ها و افزایش تعداد بیمه نامه ها، ضمن تاثیر بر گردش مالی و سرمایه گذاری ها، توانسته است بخش هایی از جمعیت جوان را وارد چرخه اشتغال کند. شاخص حق بیمه سرانه و نسبت خسارت های پرداختی نیز نشان دهنده گستردگی فعالیت های صنعت بیمه و نقش آن در ساماندهی منابع و مدیریت ریسک در اقتصاد است؛ عواملی که به نوبه خود زمینه های شغلی متعدد ایجاد می کنند.

سهم صنعت بیمه در کاهش بیکاری، تنها به اشتغال مستقیم محدود نمی شود؛ بلکه اثرات غیرمستقیم آن در شبکه های تامین کالا و خدمات، آموزش نیروی انسانی، فناوری اطلاعات و تحلیل داده ها نیز مشهود است. هر چه فعالیت های بیمه ای گسترده تر و متنوع تر شود، نیاز به نیروی انسانی متخصص، مدیریت و پشتیبانی نیز افزایش می یابد و این امر موجب ایجاد فرصت های شغلی در سطح ملی می شود. علاوه بر آن، توسعه بیمه های مسئولیت، حوادث و پوشش های مالی، بازارهای مرتبط و صنایع پیوسته را نیز فعال می کند و اشتغال غیرمستقیم را افزایش می دهد.

یکی دیگر از ابعاد قابل توجه در مطالعه بیکاری و اشتغال زایی، بررسی ظرفیت بالقوه هر بخش اقتصادی برای ایجاد فرصت های شغلی است. قبل از طراحی هر سیاست یا برنامه اشتغال زایی، باید سنجید که هر بخش تا چه اندازه می تواند بر کاهش بیکاری اثرگذار باشد. صنعت بیمه، با شبکه گسترده خود و روند روبه رشد صدور بیمه نامه ها و افزایش سرمایه گذاری ها، نمونه ای از صنعتی است که ظرفیت بالقوه آن به مراتب فراتر از اشتغال فعلی است و با مدیریت درست، می تواند نقش تعیین کننده ای در افزایش سطح اشتغال ملی ایفا کند.

فهرست مطالب
چکیده
مقدمه
سازوکار فعالیت های بیمه ای
اهمیت خدمات بیمه در اقتصاد ملی:
سهم بخش بیمه در حجم اشتغال
تقویت ثبات اقتصادی و ایجاد بستر برنامه ریزی
الگوی اشتغال در صننعت بیمه
سطح اشتغال در لایه دوم
نتیجه گیری
منابع و ماخذ