مقاله اکولوژی و خاستگاه تاریخی برنج

چکیده
این مقاله به بررسی اکولوژی و خاستگاه تاریخی برنج می پردازد و روند اهلی شدن، مسیرهای گسترش، تنوع های ژنتیکی و نقش آن در شکل گیری نظام های غذایی مناطق مختلف را تحلیل می کند. همچنین جایگاه برنج در تولید جهانی، سازگاری آن با اقلیم های گوناگون، تحول سیستم های کشت و اهمیت ساختاری آن در امنیت غذایی مورد توجه قرار می گیرد. این مقاله با اتکا به داده های تاریخی و گیاه شناسی، روند شکل گیری گونه های زراعی و عوامل اکولوژیک مؤثر بر پراکنش برنج را در بستر زمان توضیح داده و نشان می دهد چگونه این گیاه از زیستگاه های اولیه خود به یکی از مهم ترین پایه های تغذیه انسانی تبدیل شده است.

مقدمه
برنج یکی از کهن ترین گیاهان زراعی جهان است که تاریخ آن با شکل گیری تمدن های بزرگ آسیایی درهم تنیده شده است. ردگیری مسیرهای گسترش این گیاه، نه تنها تصویری از تحول کشاورزی ارائه می دهد، بلکه شناخت عمیق تری از نحوه تعامل انسان با محیط، منابع آب، اقلیم و خاک در دوره های مختلف فراهم می کند. آنچه امروز به عنوان گونه های زراعی متداول شناخته می شود، حاصل هزاران سال انتخاب طبیعی، سازگاری مداوم و دخالت های تدریجی جوامع اولیه ای است که کشت برنج را در کنار رودخانه ها، دلتاها و دشت های مرطوب پایه گذاری کردند. بررسی خاستگاه تاریخی برنج، به ویژه Oryza sativa، نشان می دهد که این گیاه از آغاز در محیط های گرمسیری و نیمه گرمسیری با رطوبت بالا رشد یافته و سپس با گذر زمان به مناطق وسیع تری با شرایط متفاوت آب و هوایی انتقال پیدا کرده است.

اسناد باستان شناسی و شواهد زراعی حاکی از آن است که کشت برنج در چین و هندوستان سابقه ای نزدیک به هفت هزار سال دارد. این مناطق نخستین مراکز اهلی سازی برنج به شمار می روند، جایی که گسترش روستاهای اولیه، ظهور سیستم های آبیاری ابتدایی و بهره گیری از آبگیرهای فصلی زمینه های شکل گیری و توسعه گونه های سازگار با آب های راکد را فراهم کرد. در همین دوره، تغییرات ژنتیکی کوچک اما مداوم در جمعیت های اولیه برنج، به پیدایش ویژگی هایی منجر شد که بعدها اساس گونه های زراعی امروزی قرار گرفت. کاهش ریشک ها، کاهش شکنندگی سنبلچه ها، تغییر در واکنش به دوره نوری و طولانی تر شدن دوره پر شدن دانه، از جمله این ویژگی هاست که در گونه اهلی شده Oryza sativa تثبیت شد و امکان کشت گسترده تر آن را در اقلیم های مختلف فراهم کرد.

گسترش تاریخی برنج از شرق آسیا به مناطق نیمه خشک تر و سرزمین های غربی، یکی از مهم ترین مراحل تحول این گیاه محسوب می شود. شواهد تاریخی نشان می دهد که در دوران هخامنشیان، اشکانیان و ساسانیان، کشت برنج در ایران رایج بوده و از ایران به بین النهرین، سوریه و سپس شمال آفریقا منتقل شده است. مسیرهای تجاری قدیم، نقش مهمی در توسعه این گسترش داشتند و بعدها ورود برنج به اروپا نیز از طریق یونان و سپس کشورهای مدیترانه ای انجام شد. حضور این گیاه در مناطق با خاک های شور و نیمه شور نیز اهمیت ویژه ای پیدا کرد، زیرا برنج در برخی شرایط قادر است روند اصلاح خاک های نمک زده را تسهیل کند و همین موضوع زمینه گسترش آن در بخش هایی از مصر، اسپانیا و ایتالیا را فراهم کرد.

از نظر اکولوژیک، برنج یکی از پیچیده ترین سازگاری های شناخته شده میان گیاه و محیط را نشان می دهد. سیستمی از ریشه های افشان، توانایی رشد در خاک هایی با تهویه محدود، قابلیت تحمل رطوبت مداوم، و سازگاری با دوره های نوری متفاوت، این گیاه را به محصولی منحصر به فرد در میان غلات تبدیل کرده است. اکوسیستم هایی که برنج در آنها رشد می کند، از تالاب های کم عمق گرفته تا زمین های شالیزاری دیم، هر یک ویژگی های خاصی دارند. بخش عمده تولید جهانی برنج در مناطق گرمسیر مرطوب آسیا صورت می گیرد، اما گونه های ژاپونیکا و برخی رقم های اصلاح شده امکان کشت در مناطق معتدل را نیز فراهم می کنند. همین ویژگی ها سبب شده که برنج در طیف وسیعی از کشورها، از چین و هند گرفته تا آمریکا، ایتالیا و برزیل کشت شود.

اهمیت تغذیه ای برنج نیز نقشی اساسی در تثبیت جایگاه آن در تاریخ بشر داشته است. نسبت بالای مواد غیر ازته، قابلیت هضم مناسب، کالری قابل توجه و سازگاری با رژیم های غذایی مختلف، موجب شده که میلیون ها نفر این محصول را به عنوان بخش اصلی خوراک روزانه خود مصرف کنند. گرچه فرآورده های کامل برنج نسبت به برنج سفید مقدار بیشتری ریزمغذی دارند، اما حتی برنج سفید نیز به دلیل ترکیب انرژی زا و قابلیت هضم بالا، جایگاهی محوری در سبد غذایی بسیاری از جوامع پیدا کرده است.

بررسی اکولوژی و خاستگاه تاریخی برنج، نشان می دهد که این گیاه نه تنها محصولی زراعی، بلکه بخشی از هویت فرهنگی و اقتصادی مناطق مختلف جهان است. تکامل تدریجی آن در کنار نیازهای انسان، ایجاد سیستم های آبیاری، توسعه روش های کشت و شکل گیری گونه های زراعی سازگار با اقلیم های گوناگون، مجموعه ای از تعاملات دیرینه را نمایان می کند که نتیجه اش شکل گیری یکی از مهم ترین پایه های غذایی تاریخ بوده است.

فهرست مطالب
فصل اول 1
1-1- مقدمه 2
1-1-1- مبداء اوليه برنج: 2
2-1-1- اهميت برنج: 4
فصل دوم 6
طبقه بندي و گياه شناسي برنج 7
1-2- طبقه بندي برنج 7
2-2- گياه شناسي برنج 10
1-2-2- ريشه: 10
2-2-2- ساقه: 10
3-2-2- برگ: 11
4-2-2- پنجه زني: 12
5-2-2- ساختمان گل آذين: 12
6-2-2- گرده افشاني و لقاح: 13
فصل سوم 14
اكولوژي برنج 15
1-3- تعريف اكولوژي: 15
2-3- تعريف اكولوژي گياهي: 15
3-3- خصوصيات اكولوژي برنج: 16
1-3-3- الگوي نمو گياه برنج 16
2-3-3- احتياجات حرارتي: 18
3-3-3- نيازهاي نوري: 19
4-3-3- نياز به رطوبت هوا و خاك: 20
5-3-3- خاك مورد نياز: 21
6-3-3- مقاومت به شوري: 22
منابع: 25

فهرست جداول
جدول 1-1: كشورهاي عمده توليدكننده برنج، سطح زير كشت، عملكرد و توليد در سال 1991 در كشورهايي كه بيش از 5 ميليون تن در سال توليد دارند 4
جدول 1-2: مقايسه خصوصيات سه زيرگونه برنج هاي جاوانيكا، ژاپونيكا و اينديكا 9
جدول 1-3: احتياجات برنج نسبت به گرما 18
جدول 2-3: مقاومت نسبي رشد و نمو و عملكرد برنج نسبت به شوري خاك و آب بر اساس كاهش عملكرد محصول يا رشد و نمو در مقايسه با شاهد به صورت زير است 23

فهرست اشكال
شكل 1-2، اشكال پانيكول سه زيرگونه برنج هاي جاوانيكا، ژاپونيكا و اينديكا 9
شكل 2-2، نمايش ساقه و برگ برنج 11
شكل 2-3، ساختمان گل در برنج 13
شكل 1-3و 2-3، نمودار الف، ارقام كم داوم (105 تا 120 روز) و بدون حساسيت به طول روز و (ب) ارقام بادوام (150روز). توجه: در ارقام با دوام يك دوره مشخص تاخير در رشد رويشي وجود دارد كه در طي آن حداكثر پنجه زني، طويل شدن ساقه ها و شروع پانيكول بطور متوالي رخ مي دهد 17