پاورپوینت پیلونفریت در کودکان
این پاورپوینت در مورد پیلونفریت در کودکان است و به بررسی عفونت ادراری فوقانی، علائم بالینی، عوامل خطر، تشخیص دقیق و درمان موثر پیلونفریت حاد و مزمن در دختران و پسران می پردازد.
مقدمه:
پیلونفریت در کودکان یکی از شایع ترین عفونت های دستگاه ادراری فوقانی است که نسج کلیه و دستگاه جمع کننده ادرار را درگیر می کند و می تواند به سرعت سلامت کلیوی و وضعیت عمومی کودک را تحت تاثیر قرار دهد. این بیماری در جنس مونث شایع تر است و به ویژه دختران در سنین پیش دبستانی و دبستانی و دختران در آغاز بلوغ بیشتر مستعد ابتلا به آن هستند. ساختار کوتاه تر مجرای ادراری در دختران و عدم وجود غده پروستات که در مردان ترکیبات ضدعفونی کننده دارد، یکی از عوامل زمینه ای مهم در افزایش حساسیت به عفونت های ادراری است. این عفونت ها معمولاً با علائم تحریک کننده ادرار از جمله تکرر ادرار، سوزش، شب ادراری و نیاز شدید به دفع ادرار همراه هستند و درد مبهم در ناحیه پایین کمر و شکم نیز در بسیاری از موارد مشاهده می شود.
پیلونفریت در کودکان به دو شکل حاد و مزمن رخ می دهد. پیلونفریت حاد شامل عفونت شدید نسج کلیه و لگنچه هاست و معمولاً با تب ناگهانی، لرز شدید و درد پهلوها ظاهر می شود. درد در این بیماری با لمس یا ضربه به ناحیه پهلو تشدید می شود و ممکن است همزمان علائم التهاب مثانه نیز وجود داشته باشد. تهوع، استفراغ، بی قراری و وابستگی در کودکان از دیگر نشانه های شایع هستند. مسیر عفونت حاد معمولاً از مثانه آغاز شده و با صعود باکتری ها به توبول ها و نسج کلیوی، آسیب اولیه به پوشش توبول ها طی ساعات اولیه ایجاد می شود. در موارد شدید، عملکرد کلیه و سایر ارگان ها تحت تاثیر قرار می گیرد و ممکن است کاهش فیلتراسیون گلومرولی و اختلال در سیستم ادراری مشاهده شود.
پیلونفریت مزمن معمولاً در دوران کودکی ایجاد می شود اما علائم آن ممکن است تا بلوغ آشکار نشود. این نوع عفونت اغلب در شرایطی که عامل زمینه ای خاصی مانند دیابت یا سنگ کلیه وجود ندارد، آسیب دائمی به کلیه ها ایجاد نمی کند. با این حال، عفونت های مکرر ادراری و التهاب طولانی مدت می تواند منجر به افزایش فشار خون شریانی، کم خونی، افزایش کراتینین و افزایش شمارش سلول های سفید خون شود. در صورتی که بیماری دوطرفه و شدید باشد، پیامدهای جدی تری در سلامت کلیه و عملکرد سیستم ادراری کودک به همراه دارد.
عوامل زمینه ای که کودکان را مستعد عفونت ادراری می کنند شامل سن نوزادی، ختنه نشدن پسران، تغییرات در فلورای پیشابراه و اختلالات ادراری هستند. اختلالات ادراری ممکن است شامل فوریت و ضرورت ادرار کردن، تکرر ادرار، اشکال در جریان ادرار، تردید در شروع دفع، قطره قطره آمدن ادرار و عدم توانایی در نگه داشتن ادرار باشند. این اختلالات اغلب پس از ابتلا به عفونت اولیه یا تحریک موضعی در دستگاه ادراری رخ می دهند و می توانند خطر ابتلا به عفونت های مکرر را افزایش دهند. بررسی دقیق نحوه ادرار کردن کودک و تاریخچه عفونت های گذشته نقش مهمی در شناسایی علل زمینه ای دارد.
تشخیص عفونت ادراری در کودکان بر اساس نمونه گیری ادرار، آنالیز ادرار و کشت باکتریایی انجام می شود. در نوزادان و کودکانی که قادر به دفع ادرار نیستند، استفاده از سوند یا کاتتر ضروری است. روش نمونه گیری از وسط جریان ادرار نیز برای کودکانی که توانایی ادرار کردن دارند کاربرد دارد. تشخیص دقیق علاوه بر علائم بالینی به شناسایی عامل باکتریایی کمک می کند و در صورت امکان مزمن شدن عفونت، روش هایی مانند رتروگرافی داخل وریدی و سیتوگرام برای بررسی دلاتاسیون حالب و وضعیت کلیه ها به کار می روند.
درمان پیلونفریت کودکان بر پایه استفاده از آنتی بیوتیک های موثر با حداقل اثر روی فلور طبیعی بدن و کاهش خطر عفونت قارچی است. نیتروفرانتوئین با قابلیت کنترل تهوع و اثرات جانبی کم، گزینه مناسبی برای درمان عفونت های بدون عارضه ادراری در دختران است. داروهای دیگری مانند سولفامتوکسازول ـ باکتریم نیز برای کنترل عفونت های پایین تر مجرای ادراری موثر هستند. هدف درمان، ریشه کنی باکتری ها و جلوگیری از بازگشت بیماری است، و توجه به داروهای مناسب و دوز صحیح اهمیت حیاتی دارد.
