مقاله مکانیسم و اثرات بیماری های عفونی و آبله مرغان
این مقاله در مورد مکانیسم و اثرات بیماری های عفونی و آبله مرغان است و به بررسی پاسخ ایمنی بدن، علل شیوع عفونت ها، روند انتقال ویروس ها، علائم آبله مرغان و عوارض احتمالی آنها می پردازد.
مقدمه:
میکروارگانیسم ها بخش جدایی ناپذیر زندگی روزمره انسان ها هستند و تماس مداوم با آنها امری طبیعی محسوب می شود، با این حال در اغلب موارد، بدن توانایی مقابله با این عوامل خارجی را دارد و تنها تعداد اندکی از این موجودات می توانند خط دفاعی طبیعی بدن را پشت سر گذاشته و باعث بروز عفونت شوند. سیستم ایمنی غیر اختصاصی در نخستین ساعات پس از ورود عامل عفونی فعال شده و واکنشی فوری ایجاد می کند، اما برای تثبیت ایمنی و ایجاد خاطره ایمنی خاص، نیاز به تمایز سلول های اختصاصی و تولید آنتی بادی ها وجود دارد که فرآیندی چند روزه است. در این فاصله، بدن در برابر عفونت اولیه واکنش نشان می دهد و به تدریج حافظه ای برای پاسخ های بعدی شکل می گیرد. بیماری های عفونی گستره وسیعی دارند و از عفونت های خفیف و خود محدودشونده گرفته تا بیماری هایی مانند سندرم نقص ایمنی اکتسابی که توان مقابله سیستم ایمنی با عامل عفونی را از بین می برد، دسته بندی می شوند. شرایط محیطی، بهداشت ناکافی و سوء تغذیه در کشورهای در حال توسعه نقش مهمی در شدت و شیوع بیماری ها دارند و هر سال میلیون ها نفر، به ویژه کودکان، بر اثر بیماری های تنفسی و اسهال ناشی از عوامل ویروسی و باکتریایی جان خود را از دست می دهند.
تاریخچه مشاهده بیماری های عفونی نشان می دهد که تلاش انسان ها برای درک و مقابله با این بیماری ها قدمتی چندصدساله دارد. در سال ۱۷۹۶، جنر با بررسی کارگران شیردوش متوجه شد که تماس با ویروس آبله گاوی، مقاومت در برابر آبله انسانی ایجاد می کند و به این ترتیب مفهوم واکسیناسیون شکل گرفت. پیش از آن نیز بیماری هایی مانند جذام در متون قدیمی و شواهد باستانی ثبت شده بودند و شیستوزوم های انگلی در اسناد مصر باستان نشان دهنده وجود این عفونت ها هستند. با گذر زمان و پیشرفت علوم پزشکی، هر ساله عوامل عفونی جدید کشف و معرفی می شوند که نشان دهنده پیچیدگی و پویایی دنیای میکروب هاست.
یکی از بیماری های شایع عفونی، آبله مرغان است که توسط ویروس هرپس زوستر ایجاد می شود و بیشتر کودکان را درگیر می کند. این بیماری معمولاً با تب، درد شکمی و احساس ناخوشی آغاز می شود و بثورات پوستی در سرتاسر بدن ظاهر می شوند، از جمله پوست سر، دهان، بینی و مهبل. تاول های پوستی در عرض ۲۴ ساعت ترکیده و دلمه تشکیل می دهند و در فاصله هر چند روز، موج جدیدی از تاول ها ظاهر می شود. در بزرگسالان، علایم می تواند شدیدتر باشد و مشابه آنفلوآنزا باشد. انتقال ویروس از طریق تماس با قطره های معلق در هوا یا تماس مستقیم با ضایعات پوستی صورت می گیرد و دوره نهفتگی آن معمولاً بین ۷ تا ۲۱ روز طول می کشد. ایمنی نوزادان تا چند ماه پس از تولد در صورتی که مادر قبلاً به آبله مرغان مبتلا شده باشد وجود دارد، اما این ایمنی به مرور کاهش می یابد.
عوامل افزایش دهنده خطر شامل مصرف داروهای سرکوب کننده ایمنی هستند که بدن را نسبت به عفونت آسیب پذیر می کنند. درمان این بیماری بیشتر بر تخفیف علایم تمرکز دارد و از روش هایی مانند کمپرس سرد، حفظ آرامش و جلوگیری از خاراندن تاول ها برای کاهش خطر عفونت ثانویه استفاده می شود. عوارض احتمالی شامل عفونت باکتریایی ثانویه، مشکلات چشمی، نادر موارد التهاب مغز یا میوکاردیت و احتمال بروز زونا در بزرگسالی هستند. علائم معمولاً در کودکان در عرض ۷ تا ۱۰ روز بهبود می یابند و پس از آن، ایمنی مادام العمر در برابر آبله مرغان ایجاد می شود، در حالی که ویروس می تواند به شکل خفته در بدن باقی مانده و در شرایط خاص دوباره فعال شود.
تشخیص بیماری معمولاً بر اساس ظاهر تاول ها انجام می شود و انجام آزمایش های تکمیلی ضرورت ندارد. رعایت اصول مراقبتی ساده مانند کوتاه نگه داشتن ناخن ها و جلوگیری از خاراندن تاول ها از گسترش عفونت ثانویه جلوگیری می کند و دمای محیط و تعریق نقش مهمی در شدت خارش دارند. روند بیماری و نحوه ظهور علائم در بزرگسالان و کودکان متفاوت است و پیچیدگی واکنش های ایمنی و میزان مقاومت بدن، تعیین کننده شدت عفونت و سرعت بهبود آن خواهد بود.
