مقاله در مورد کودکان اوتیسم

مقدمه:
اوتیسم یک اختلال نورولوژیکی است که در سال های اولیه زندگی، به ویژه در سه سال اول کودکی، خود را نشان می دهد. این اختلال نحوه پردازش اطلاعات در مغز را تحت تأثیر قرار می دهد و باعث می شود توانایی فرد در درک و استفاده از رفتارهای اجتماعی و مهارت های ارتباطی به طور طبیعی محدود شود. کودکان مبتلا به اوتیسم غالباً در ارتباط کلامی و غیرکلامی، درک رفتارهای اجتماعی و مشارکت در بازی های نمادین دچار چالش هستند. این تفاوت ها در تعاملات روزمره و رفتارهای اجتماعی آنها قابل مشاهده است و اغلب باعث می شود روند رشد شناختی و اجتماعی آنها نسبت به همسالانشان متفاوت باشد.

اختلال اوتیسم در چارچوب اختلالات فراگیر رشد طبقه بندی می شود. این دسته شامل پنج اختلال مشخص است: اختلال اوتیسم، اختلال آسپرگر، اختلال فروپاشنده دوران کودکی، اختلال رت و اختلال نافذ رشد با مشخصه های دیگر که به طور دقیق تعریف نشده است. هر یک از این اختلال ها معیارهای تشخیصی خاص خود را دارند و توسط انجمن روانشناسی آمریکا تعیین شده اند. این طبقه بندی امکان بررسی دقیق تر ویژگی های هر کودک و درک بهتر تفاوت های فردی آنها را فراهم می کند.

یکی از ویژگی های بارز کودکان اوتیستیک، تفاوت در توانایی های ارتباطی و اجتماعی است. آنها ممکن است نسبت به تماس چشمی، زبان بدن و حالات چهره حساسیت متفاوت داشته باشند یا در برخی مواقع از درک و پاسخ مناسب به این نشانه ها ناتوان باشند. همچنین بسیاری از کودکان اوتیستیک در استفاده از زبان برای بیان نیازها و احساسات خود محدودیت دارند و این محدودیت تنها شامل صحبت کردن نیست بلکه شامل درک معانی کلمات، لحن صدا و حتی تفسیر اشارات غیرکلامی می شود. در نتیجه، رفتارهای روزمره و تعاملات اجتماعی این کودکان نیازمند بررسی دقیق است تا الگوهای رفتاری و ارتباطی آنها قابل شناسایی شود.

بخش دیگری از اختلالات اوتیسم به علاقه ها و فعالیت های محدود و تکراری مربوط می شود. بسیاری از کودکان مبتلا به اوتیسم تمایل دارند روی فعالیت ها یا موضوعات خاص تمرکز کنند و در تغییر این تمرکز مقاومت نشان دهند. این ویژگی گاهی به عنوان بخش جدایی ناپذیر از شناخت و پردازش اطلاعات مغزی آنها در نظر گرفته می شود. درک این رفتارها بدون قضاوت، امکان شناسایی الگوهای یادگیری و تعامل با محیط را فراهم می کند و تفاوت های فردی هر کودک را نشان می دهد.

اختلال اوتیسم به هیچ عنوان به معنای عقب ماندگی ذهنی نیست. بسیاری از کودکان اوتیستیک دارای توانایی های شناختی و مهارت های خاص هستند که با شیوه های استاندارد آموزشی و محیطی قابل مشاهده اند. شناخت این مهارت ها و تفاوت ها، دیدگاه جدیدی نسبت به توانایی های کودکان اوتیستیک ارائه می دهد و نشان می دهد که روند رشد آنها ممکن است با سرعت یا شکل متفاوتی پیش برود، نه اینکه محدود باشد.

در حوزه اجتماعی، کودکان اوتیستیک اغلب از فهم قوانین نانوشته تعاملات روزمره فاصله دارند. آنها ممکن است نتوانند علائم غیرکلامی، کنش های همسالان یا تغییرات محیطی را به درستی تفسیر کنند. این موضوع باعث می شود رفتارهای اجتماعی آنها گاهی با انتظارات معمول جامعه هماهنگ نباشد. درک این تفاوت ها بدون برچسب گذاری منفی، پنجره ای به تجربه زندگی آنها و نحوه تعاملشان با جهان فراهم می کند.

اوتیسم همچنین باعث تغییر در مسیرهای شناختی مرتبط با احساسات می شود. کودکان اوتیستیک در شناسایی و بروز احساسات خود و دیگران ممکن است دچار چالش شوند و این ویژگی ها در شکل گیری رفتارها و انتخاب های روزمره آنها تأثیرگذار است. تحلیل رفتارها و واکنش های این کودکان در موقعیت های اجتماعی و بازی های نمادین، ابعاد متنوعی از شناخت و مهارت های هیجانی آنها را آشکار می کند.

فهرست مطالب:
مقدمه
اوتیسم چیست؟
پیدا کردن شناخت در مورد کودک اوتیستیک
جلب کردن توجه کودک
آیا کودک روی موضوع دیگری تمرکز کرده است؟
کمک برای تمرکز یافتن
برنامه ریزی
روشهایی برای کمک به کودکان اوتیسم
تفاوت های اجتماعی
آموزش مهارت های اجتماعی
کودک اوتیسم نیاز به آموزش دارد
به کودک برای تشخیص و شناسایی احساسش کمک کنید
تمرین موقعیت های اجتماعی متداول
تاکید بر روی آنچه که کودک باید انجام دهد و آنچه که اشتباه انجام داده است
اوتیسم، عقب ماندگی ذهنی نیست
منابع