مقاله تعریف حقوق مالکیت معنوی فکری

مقدّمه
‏«حق چاپ برای ناشر حفوظ است»؛ «کپی گرفتن از ‏این جزوه جایز نیست»؛ «کلیه حقوق محفوظ ‏است»؛ «رایت کردن این ‏CD‏ جایز نیست و موجب ‏ضمان شرعی است.» کسانی که با کتاب­ها جزوات ‏و نشریات و محصولات فرهنگی در ارتباطند این ‏جملات را بر روی آنها مشاهده نموده­اند و شاید ‏اولین سوالی که به ذهنشان خطور کرده این ‏باشد که این جملات موجد حقی رای ناشر یا مولف ‏می­شود. به هر حال، هر کس دست­کم یک کتاب ‏نوشته یا یک محصول فرهنگی تولید کرده باشد ‏باتوجه به سرمایه­ای که در این راه خرج کرده، ‏اعم از سرمایه­های مادی، معنوی، فکری و ‏اعتباری، خود را نسبت به سود حاصل از آن و ‏تولید مجدّد آن محق می­داند. اکنون یک بحث این ‏است که این حق عرفی مبانیی شرعی یا قانونی ‏دارد یا نه؟ ‏

با توجه به اینکه هنوز مبانی فقهی این بحث ‏به خوبی تبیین نشده است این مقاله به مبانی ‏شرعی و فقهی آن نمی­پردازد و صرفاً به بررسی ‏تطبیقی حقوق مالکیت فکری (معنوی) در حقوق ‏ایران و سازمان جهانی تجارت می­پردازد. ایران ‏به زودی به طور کامل، به این سازمان خواهد ‏پیوست و الحاق کامل ایران به این سازمان ‏لازمه­اش به وجود آمدن بسترهای لازم در حقوق ‏ایران است. با بررسی تطبیقی بین این دو ‏‏(حقوق ایران و سازمان جهانی تجارت) می­توان ‏به نقایص و ابهامات قوانین موجود پی برد. ‏

آنچه می­خوانید حاصل یک تحقیق گسترده می­باشد ‏که به دلیل طولانی بودن و برای رعایت اختصار، ‏بخش­هایی از آن حذف شده است. ‏