مقاله حقوق مالکیت معنوی تجارت

مقدمه:
حقوق مالکیت معنوی در حوزه تجارت، به عنوان یکی از ارکان اساسی نظام های اقتصادی و فناوری در سطح جهانی، نقش تعیین کننده ای در شکل دهی به جریان های نوآوری، سرمایه گذاری و رقابت دارد. این حقوق، شامل اختراعات، طرح های صنعتی، علائم تجاری و آثار ادبی و هنری می شوند و با ایجاد چارچوب قانونی برای حفاظت از نوآوری ها، ساختار رقابتی بازارهای داخلی و بین المللی را تعریف می کنند. در سطح بین المللی، توافق نامه های مربوط به حقوق مالکیت معنوی، به ویژه توافق نامه جنبه های تجاری حقوق مالکیت معنوی (TRIPs)، سعی دارند چارچوبی همگانی برای حمایت از این حقوق ایجاد کنند، اما آثار این حمایت ها در کشورهای در حال توسعه و توسعه یافته به شکل متفاوتی ظاهر می شود.

در حال حاضر، دو دیدگاه عمده درباره کارکرد حقوق مالکیت معنوی در تجارت جهانی وجود دارد. دسته اول معتقدند که حمایت از این حقوق می تواند نوآوری را تحریک کرده و انتقال تکنولوژی را تسهیل کند، به ویژه زمانی که کشورهای در حال توسعه با کشورهای پیشرفته در تعامل هستند. این دیدگاه بر این باور است که چارچوب های قانونی جهانی، با تضمین امنیت مالکیت فکری، انگیزه سرمایه گذاری در تحقیق و توسعه و بهبود کیفیت محصولات و فرآیندهای تولید را افزایش می دهند. در مقابل، گروه دوم دیدگاه کاملاً متفاوتی دارند و حقوق مالکیت معنوی را به عنوان ابزاری می بینند که بیشتر منافع کشورهای توسعه یافته را تضمین می کند و ممکن است محدودیت هایی برای رشد و صنعتی شدن کشورهای در حال توسعه ایجاد کند. برخی اقتصاددانان بر این باورند که قواعد TRIPs به نفع کشورهای پیشرفته طراحی شده و اجرای آن برای کشورهای در حال توسعه هزینه های سنگین و نتایج نامطمئنی به همراه دارد، به ویژه در مراحل اولیه صنعتی شدن که ظرفیت های بومی هنوز شکل نگرفته است.

تحقیقات موردی کشورهایی مانند کره جنوبی و تایوان نشان داده است که تاثیر حقوق مالکیت معنوی بر انتقال تکنولوژی و توسعه توانایی های محلی وابسته به مرحله صنعتی شدن و زیرساخت های علمی و فناوری کشورهاست. در مراحل ابتدایی صنعتی شدن، حمایت شدید از IPRs می تواند مانع یادگیری از طریق مهندسی معکوس و تقلید محصولات بالغ خارجی شود، در حالی که در مراحل پیشرفته تر، زمانی که ظرفیت بومی و زیرساخت های علمی تقویت شده اند، این حمایت ها می توانند انتقال تکنولوژی و فعالیت های صنعتی را ارتقا دهند. تجربه تاریخی کشورهای نوظهور صنعتی (NiEs) نشان می دهد که رسیدن به سطوح بالای توسعه صنعتی بدون ایجاد ظرفیت های بومی و مرحله بندی مناسب حمایت از حقوق مالکیت معنوی، دشوار است و اجرای سیاست های یکسان برای تمام کشورها نمی تواند نتایج یکسانی ایجاد کند.

چرخه های کوتاه حیات محصولات در برخی بخش های صنعتی پیشرفته، مانند الکترونیک، چالشی دیگر در زمینه مالکیت معنوی ایجاد می کند. بسیاری از محصولات در این حوزه ها تنها دو تا سه سال در بازار باقی می مانند، در حالی که دوره حمایت از پتنت ها می تواند بسیار طولانی باشد. این تفاوت، نشان می دهد که کشورهای توسعه یافته توانسته اند با بهره گیری از حفاظت های طولانی مدت، بازدهی سرمایه گذاری در تحقیق و توسعه را در طول چرخه های کوتاه محصول افزایش دهند و قبل از بلوغ کامل تکنولوژی، منافع اقتصادی قابل توجهی کسب کنند.

مطالعات اخیر نیز نشان می دهند که تاثیر حقوق مالکیت معنوی بر انتقال تکنولوژی و نوآوری در کشورهای در حال توسعه، بسته به سطح توسعه اقتصادی و ماهیت فعالیت های تکنولوژیکی، متفاوت است. در شرایطی که کشورهای در حال توسعه به آستانه صنعتی شدن و توانایی بومی دست یافته اند، بهره گیری از چارچوب های حقوق مالکیت معنوی می تواند موتور محرک رشد صنعتی و توسعه فناوری باشد. با این حال، پیش از رسیدن به این مرحله، حمایت های قوی از IPRs می تواند محدودیت هایی برای فرآیند یادگیری و رشد ظرفیت های محلی ایجاد نماید.

فهرست مطالب
مقدمه
۲- چاچوبهای تحلیلی
۱-۲- چاچوب مسیر تکنولوژی
۲-۲- پیچیدگی تولید و چار چوب مقیاس
۳-۲- چارچوب توانایی جذب
۴-۲- چارچوب انتقال تکنولوژی
۳ تجربه کره
۱-۳- مرحله تکنولوژی بالغ ( تقلید مشابه ، مشابه سازی)
۲-۳- مرحله تکنولوژی میانی ( تقلید خلاق)
نقش انتقال تکنولوژی
استفاده از نیروی انسانی
فعالیتهای  R&D خصوصی
تلاشهای R&D دولتی
۴- اسکزامات خطی ومشی
یادداشت پایانی