پاورپوینت پیلونفریت حاد

این پاورپوینت در مورد پیلونفریت حاد است و به بررسی عفونت کلیه، علل و عوامل خطر، اپیدمیولوژی، علائم بالینی، تشخیص و درمان عفونت شدید دستگاه ادراری در زنان و زنان باردار می پردازد.

مقدمه:
پیلونفریت حاد یکی از شایع ترین و مهم ترین عفونت های دستگاه ادراری فوقانی است که به ویژه کلیه ها و لگنچه های کلیه را درگیر می کند. این بیماری معمولاً در زنان شایع تر از مردان است و در دوران حاملگی به عنوان یک عارضه وخیم طبی اهمیت ویژه ای دارد، به طوری که تقریباً دو درصد از زنان باردار در طول حاملگی به آن مبتلا می شوند. پیلونفریت حاد با آغاز ناگهانی علائم همراه است و عفونت شدید باکتریایی می تواند به سرعت عملکرد کلیه ها و وضعیت عمومی بیمار را تحت تاثیر قرار دهد.

این بیماری به دو دسته حاد و مزمن تقسیم می شود که هر یک می توانند ساده یا پیچیده باشند. پیلونفریت ساده معمولاً توسط یک پاتوژن رایج ایجاد می شود و مجاری و عملکرد کلیوی طبیعی باقی می مانند، در حالی که پیلونفریت مزمن یا بینابینی ناشی از عفونت باکتریایی مزمن بوده و می تواند منجر به آسیب بافت کلیوی و اختلال عملکرد طولانی مدت شود. شدت بیماری و پیچیدگی آن اغلب به عوامل متعددی بستگی دارد، از جمله وجود ناهنجاری های مجاری ادراری، سنگ های ادراری، ریفلاکس از مثانه به حالب، انسداد مسیرهای ادراری، آسیب بافت عصبی مثانه و استفاده از کاتترهای ادراری.

عملکرد غیر طبیعی کلیه ها و تضعیف سیستم ایمنی از دیگر عوامل موثر در پیچیدگی بیماری هستند. بیماری هایی مانند دیابت ملیتوس و شرایطی که باعث کاهش پاسخ ایمنی می شوند، همراه با عفونت باکتریایی ناشی از ارگانیسم های حاد مانند سویه های پروتئوس دارای اوره آز، خطر عوارض جدی را افزایش می دهند. در دوران حاملگی، پیلونفریت حاد علت اصلی شوک سپتیک محسوب می شود و میزان بروز آن در جمعیت عمومی بین سه تا هفت مورد در هر ۱۰ هزار نفر است، در حالی که در زنان باردار این میزان به دو درصد می رسد.

بیش از ۴۰ درصد از زنان مبتلا قبل از وقوع پیلونفریت حاد دارای علائم عفونت دستگاه ادراری تحتانی هستند و بیماری معمولاً پس از اواسط حاملگی بروز می کند. در بیش از نیمی از موارد، بیماری به صورت یکطرفه و غالباً در سمت راست کلیه مشاهده می شود، و در یک چهارم موارد به شکل دوطرفه بروز می یابد که این حالت می تواند به نارسایی کلیوی حاد الیگوریک منجر شود. اتیولوژی بیماری عمدتاً باکتری اشریشیا کولی است که بیش از ۸۰ درصد موارد را تشکیل می دهد و سایر باکتری ها شامل کلبسیلا، آنتروکوکوس فکالیس و پروتئوس می باشند. عفونت معمولاً از مثانه آغاز شده و به تدریج بافت پارانشیم کلیه را درگیر می کند و تکثیر اولیه باکتری ها در توبول های کلیوی رخ می دهد، به طوری که طی ۴۸ ساعت آسیب به بافت پوششی توبول ها آغاز می شود.

شروع بیماری معمولاً ناگهانی بوده و با تب بالا، لرز شدید، درد مبهم در ناحیه کمری، تهوع، استفراغ و اسهال همراه است. برخی بیماران ممکن است علائم التهاب مثانه مانند تکرر ادرار و دیزاوری را تجربه کنند. معاینات بالینی اغلب نشان دهنده تب، تاکی کاردی، درد عضلانی و حساسیت هنگام لمس ناحیه کلیه است. در موارد شدید، کاهش میزان فیلتراسیون گلومرولی و حتی نارسایی تنفسی ناشی از آسیب آلوئولی و ادم ریوی مشاهده می شود.

تشخیص پیلونفریت حاد با توجه به یافته های بالینی، آنالیز ادرار شامل باکتریوری، پیوری و هماچوری، و کشت ادرار صورت می گیرد. تشخیص افتراقی شامل سنگ کلیه، سایر انسدادهای مجاری ادراری، سیستیت، گلومرولونفریت حاد، ترومبوز ورید کلیوی و مشکلات شکمی مانند آپاندیسیت و التهاب کیسه صفرا است.

درمان پیلونفریت حاد بر پایه هیدراسیون داخل وریدی و درمان ضد میکروبی مناسب انجام می شود. داروهایی مانند سفازولین، جنتامایسین و سفتریاکسون کاربرد دارند و مقاومت ای کولای به آمپی سیلین شایع است. کنترل تب و نظارت دقیق بر وضعیت سیستمیک بیمار اهمیت دارد و درمان معمولاً طی دو روز پاسخ دهی اولیه نشان می دهد، هرچند دوره درمان دارویی بین هفت تا ده روز توصیه می شود.

پیلونفریت حاد در زنان باردار با توجه به پیچیدگی های حاملگی نیازمند توجه دقیق به هیدراسیون، پایش عملکرد کلیه و مدیریت عفونت است. پیشرفت عفونت های شدید می تواند به ایجاد آبسه های کلیوی، نکروز پاپیلاری، سپتیسمی و دیسترس تنفسی منجر شود و خطر عود یا عفونت مجدد نیز وجود دارد. به این ترتیب، کنترل و مدیریت صحیح بیماری با انتخاب داروهای مناسب و نظارت بالینی دقیق، نقش اساسی در کاهش عوارض و حفظ سلامت بیمار دارد.