جزوه خلاصه فنون و راهبردهای مصاحبه بالینی اوتمر
مقدمه:
فنون و راهبردهای مصاحبه بالینی اوتمر، مجموعه ای دقیق از روش ها و تکنیک ها برای ارزیابی و بررسی وضعیت روانی بیماران ارائه می دهد که با هدف دستیابی به شناخت جامع از رفتارها، علایم و نشانه های بالینی طراحی شده است. مصاحبه های بالینی در این چارچوب به دو دسته اصلی تقسیم می شوند: مصاحبه بینش گرا و مصاحبه علامت گرا، که هر یک با رویکرد و فلسفه متفاوتی به بررسی بیمار می پردازند. مصاحبه بینش گرا بر پایه این فرض است که تعارضات دوران کودکی می توانند در بزرگسالی به مشکلات مزمن و الگوهای رفتاری آسیب زا تبدیل شوند و تمرکز آن بر آشکارسازی این تعارضات ناخودآگاه و تبدیل آنها به آگاهی بیمار است. روش هایی مانند تداعی آزاد، تحلیل انتقال و مقاومت، و بررسی شیوه های دفاعی بیمار، در این مصاحبه به کار گرفته می شوند تا علایم و رفتارهای بالینی درک و تفسیر شوند. هدف این نوع مصاحبه، هم تشخیص و هم فراهم کردن بستری برای تغییر و تنظیم الگوهای رفتاری است.
در مقابل، مصاحبه علامت گرا با رویکرد توصیفی و سیستماتیک، اختلال های روانی را به عنوان مجموعه ای از علایم و نشانه ها مشاهده می کند که دوره زمانی مشخص و واکنش های قابل پیش بینی نسبت به درمان دارند. این نوع مصاحبه به جای پرداختن به علل عمیق و ریشه ای بیماری، به طبقه بندی دقیق رفتارهای غیر انطباقی و علایم بالینی براساس ملاک های تشخیصی می پردازد و از ابزارهایی مانند سیستم تشخیص چندمحوری استفاده می کند. چهار بخش اصلی مصاحبه علامت گرا شامل رابطه، تکنیک، وضعیت روانی و تشخیص است که هر یک به شکلی ساختاریافته در روند ارزیابی بیمار نقش دارند.
ایجاد رابطه مؤثر با بیمار بخش اساسی مصاحبه بالینی محسوب می شود و از طریق راهبردهایی مانند قرار دادن خود و بیمار در شرایط راحت، نشان دادن توجه به نگرانی ها و ناراحتی های بیمار، تشخیص نشانه های رفتاری و روانی-حرکتی، و واکنش مناسب به آن ها تحقق می یابد. همدلی شناختی، توجه به هیجانات و رنج بیمار، ارزیابی سطح بینش بیمار و همراه شدن با او در فرآیند تشخیص، از دیگر عناصر کلیدی در برقراری ارتباط موفق است. بینش بیمار می تواند کامل، نسبی یا فقدان بینش باشد و مصاحبه گر باید با توجه به این سطح، سؤالات و تعاملات خود را تنظیم کند تا جریان مصاحبه همسو با شناخت وضعیت روانی بیمار باشد.
تکنیک های مصاحبه، ابزارهایی برای استخراج دقیق اطلاعات از بیمار هستند و شامل تکنیک های گشاینده، روشن کننده و پیش برنده می شوند. تکنیک های گشاینده با ترکیب پرسش های باز و بسته، مسیر پاسخ دهی بیمار را هدایت می کنند و تکنیک های روشن کننده به مشخص سازی و تبیین علایم و افکار بیمار کمک می کنند. تکنیک های پیش برنده، مانند ادامه دهی، پژواک و هدایت مجدد، باعث می شوند بیمار به شکل سازمان یافته و هدفمند به بازگو کردن تجربیات و مشکلات خود بپردازد. در این فرآیند، مقاومت بیمار به عنوان واکنش طبیعی به مواجهه با رنج و اضطراب در نظر گرفته شده و تکنیک هایی برای مواجهه با آن، از جمله پذیرش، رویارویی و استفاده از پیامدها، به کار گرفته می شوند.
فنون مقابله با دفاع های روانی بیمار، یکی دیگر از ابعاد مهم مصاحبه بالینی است که شامل مدیریت سبک های دفاعی، منحرف کردن حواس، رویارویی و تفسیر است. تفسیر علایم و رفتارهای بیمار چهار بعد دارد: زمانبندی، موضع، دامنه و تأثیر بر بیمار. زمانبندی مناسب، انتخاب موضع بیان از سوی مصاحبه گر یا بیمار، وسعت موضوع تفسیر و اثر هیجانی آن بر بیمار، همگی در موفقیت این روش مؤثر هستند و امکان شفاف سازی ادراکات و نگرش های شکل ساز را فراهم می کنند.
ارزیابی وضعیت روانی بیمار از طریق چهار روش اصلی شامل مشاهده، مکالمه و گفتگو، کاوش و آزمون ها انجام می شود. مشاهده رفتارهای روانی-حرکتی، ظاهر شخصی، عاطفه و نگرش، نخستین گام در شناخت دقیق بیمار است. مکالمه و گفتگو توانایی ها و اختلالات مربوط به تکلم، توجه، تفکر، حافظه و جهت یابی را آشکار می سازند. در کاوش، خلق و کیفیت آن، سطح انرژی، بینش، محتوا و نوع افکار، هذیان ها، وسواس ها و حالات پانیک بررسی می شوند. آزمون ها، شامل آزمون های نوروسایکولوژیک و آزمون های رسمی تشخیصی مانند وکسلر، تکمیل کننده تصویر بالینی هستند و توانایی های حافظه، توجه، زبان و عملکردهای اجرایی را مشخص می کنند.
فنون ویژه ای برای ارزیابی آفازی، آپراکسی و آگنوزی ارائه شده اند که آسیب به نواحی مختلف قشر مغز را شناسایی می کنند و محدودیت ها و توانایی های عملکردهای کلامی و حرکتی بیمار را روشن می سازند. بررسی بازتاب ها و حرکات پاتولوژیک نیز اطلاعات ارزشمندی درباره عملکرد سیستم عصبی و وضعیت روانی بیمار فراهم می آورد و ارزیابی دقیق آن ها به شناسایی الگوهای رفتاری غیرطبیعی کمک می کند.
مجموعه ای این فنون و راهبردها، یک چارچوب جامع و منسجم برای مصاحبه بالینی فراهم می آورند که امکان تشخیص دقیق، تحلیل رفتار و علایم، و تعیین مسیرهای مناسب برای درمان و مداخله بالینی را می دهد.
