مقاله ورزش تنیس

مقدمه:
ورزش تنیس از جمله رشته هایی است که در گذر زمان از یک سرگرمی درباری و محدود به محافل خاص، به یکی از مهم ترین و پرطرفدارترین ورزش های جهان تبدیل شد. ریشه های این ورزش به قرون میانه باز می گردد؛ دوره ای که در اروپا بازی هایی با توپ و راکت های ابتدایی میان طبقات مختلف جامعه رواج داشت. شواهد تاریخی نشان می دهد که شکل اولیه تنیس در قرن های دوازدهم و سیزدهم میلادی در فرانسه پدیدار شد. در آن زمان بازیکنان توپ را با دست یا ابزارهای ساده میان خود رد و بدل می کردند و زمین بازی نیز ساختاری متفاوت با زمین های امروزی داشت. به تدریج با گسترش این بازی در میان طبقات مختلف، ابزارهای مورد استفاده، قوانین و شیوه اجرای آن تغییر یافت و زمینه برای شکل گیری ورزشی فراهم شد که بعدها با عنوان تنیس شناخته شد.

تحولات اساسی این ورزش در قرن نوزدهم رخ داد؛ زمانی که تنیس از شکل سنتی خود فاصله گرفت و با قواعد منظم تر و زمین های مشخص وارد مرحله ای تازه شد. در سال ۱۸۷۲ میلادی سرگرد هاری جم در شهر لمینگتن انگلستان این ورزش را به صورت سازمان یافته به مردم معرفی کرد. در آن دوره هنوز بسیاری از قوانین بازی تثبیت نشده بود و ویژگی های مسابقات با آنچه امروزه در رقابت های حرفه ای دیده می شود تفاوت قابل توجهی داشت. با این حال همین دوره آغاز شکل گیری تنیس مدرن به شمار می رود؛ ورزشی که به سرعت در انگلستان و سپس در سایر کشورهای اروپایی گسترش یافت و باشگاه های مختلفی برای انجام آن تاسیس شد.

یکی از نقاط عطف تاریخ تنیس در سال ۱۸۷۷ رقم خورد؛ زمانی که نخستین مسابقات رسمی تنیس با قوانین مشخص در زمین های باشگاه تنیس و کروکت ال انگلند در ویمبلدون برگزار شد. این رقابت ها که در ابتدا با تعداد محدودی بازیکن برگزار می شد، به تدریج جایگاه ویژه ای در دنیای ورزش پیدا کرد و نام ویمبلدون به عنوان یکی از معتبرترین مسابقات تنیس در جهان شناخته شد. زمین های چمن این مجموعه ورزشی و فضای سنتی مسابقات آن، بخشی از هویت تاریخی تنیس را شکل داده اند و در طول دهه ها میزبان بسیاری از رقابت های مهم و بازیکنان برجسته بوده اند.

در سال های بعد رقابت های مهم دیگری نیز شکل گرفت که ساختار حرفه ای تنیس را تکمیل کردند. مسابقات یو اس اوپن در سال ۱۸۸۱ آغاز به کار کرد و به سرعت به یکی از رویدادهای مهم این ورزش تبدیل شد. چند سال بعد رقابت های دیویس کاپ در سال ۱۸۹۹ پایه گذاری شد و قالبی متفاوت برای رقابت میان تیم های ملی ایجاد کرد. اوپن استرالیا در سال ۱۹۰۵ و اوپن فرانسه در سال ۱۹۱۸ نیز به مجموعه مسابقات مهم تنیس افزوده شدند و مجموعه ای از رقابت های بزرگ بین المللی را شکل دادند که بعدها در کنار یکدیگر ساختار اصلی رقابت های جهانی تنیس را تشکیل دادند.

با افزایش محبوبیت این ورزش در کشورهای مختلف، اتحادیه های ملی تنیس نیز به تدریج شکل گرفتند. گسترش سریع مسابقات و افزایش تعداد بازیکنان حرفه ای باعث شد نیاز به نهادی بین المللی برای تنظیم قوانین و هماهنگی رقابت ها احساس شود. در سال ۱۹۱۱ این ضرورت به شکل جدی مطرح شد و طرح ایجاد فدراسیون بین المللی تنیس مورد توجه قرار گرفت. ایده اولیه تشکیل این فدراسیون به دوان ویلیامز نسبت داده می شود؛ شخصی که بعدها در حادثه کشتی تایتانیک جان خود را از دست داد و فرصت مشاهده تحقق این طرح را پیدا نکرد. پس از او افرادی مانند چارلز بارد، دبیر اتحادیه تنیس سوئیس، و هنری والت رئیس فدراسیون تنیس فرانسه نقش مهمی در پیگیری و اجرای این ایده ایفا کردند.

در نهایت دوازده اتحادیه تنیس در نشست اصلی که در نوزدهم مارس سال ۱۹۱۱ در پاریس برگزار شد گرد هم آمدند و فدراسیون بین المللی لاون تنیس شکل گرفت. کشورهایی مانند استرالیا، اسپانیا، اتریش، بلژیک، آلمان، آفریقای جنوبی، دانمارک، فرانسه، بریتانیای کبیر، هلند، روسیه، سوئیس و سوئد در این نشست حضور داشتند. در همان جلسه تصمیم هایی درباره ساختار اداری و شیوه اداره این نهاد بین المللی اتخاذ شد. زبان رسمی فدراسیون فرانسوی تعیین شد و ترجمه انگلیسی نیز برای ارتباط میان کشورها در نظر گرفته شد. همچنین محل استقرار فدراسیون خارج از پاریس تعیین شد و سوئیس به عنوان مقر آن انتخاب گردید.

ساختار مدیریتی این سازمان نیز در همان سال ها شکل گرفت و افرادی از اتحادیه های مختلف مسئولیت اداره آن را بر عهده گرفتند. در این میان دکتر ه. او. بهرنس به عنوان رئیس فدراسیون انتخاب شد و دبیرخانه آن با مشارکت نمایندگانی از اتحادیه های تنیس انگلیس و فرانسه فعالیت خود را آغاز کرد. در همان دوره حق برگزاری مسابقات قهرمانی جهان روی چمن برای همیشه به بریتانیای کبیر واگذار شد؛ تصمیمی که جایگاه مسابقات ویمبلدون را بیش از پیش تثبیت کرد.

مدت کوتاهی پس از شکل گیری این فدراسیون، وقوع جنگ جهانی اول فعالیت بسیاری از سازمان های ورزشی را متوقف کرد و مسابقات بین المللی نیز برای مدتی تعطیل شد. با پایان جنگ در سال ۱۹۱۹ فعالیت های فدراسیون از سر گرفته شد و با وجود مشکلات ناشی از پیامدهای جنگ، روند سازماندهی مسابقات جهانی ادامه یافت. در سال ۱۹۲۲ هیئت بین المللی قوانین برای رسیدگی به مسائل مربوط به مقررات بازی تشکیل شد و اختیار تغییر و اصلاح قوانین مسابقات به این هیئت واگذار گردید. در سال ۱۹۲۳ نیز در نشست سالیانه پاریس تصمیم گرفته شد قوانین تنیس به صورت عمومی منتشر شود و از ابتدای سال ۱۹۲۴ ایالات متحده به عنوان یکی از اعضای رسمی این فدراسیون پذیرفته شد و همزمان ساختار تازه ای برای مسابقات قهرمانی بین المللی در بریتانیا، فرانسه، ایالات متحده و استرالیا شکل گرفت.