
مقدمه:
ورزش و فعالیت جسمانی، از بنیادی ترین ویژگی های حیات انسانی هستند و از بدو تولد تا دوران بزرگسالی در تمامی جوامع نقش مهمی در شکل دهی به سلامت جسم و روان ایفا می کنند. انسان موجودی فعال است که نیازمند حرکت و جنبش است و محرومیت از آن نه تنها سبب کاهش توان جسمی می شود، بلکه زمینه ساز کاهش نشاط، بروز رفتارهای ناهنجار و افزایش خطرات روانی مانند افسردگی است. تجربه تاریخی نشان می دهد که جوامع متمدن همواره اهمیت ورزش را درک کرده و آن را به بخشی جدایی ناپذیر از تربیت نسل های خود تبدیل کرده اند. تربیت بدنی و ورزش نه تنها وسیله ای برای حفظ سلامت جسم و روح هستند، بلکه بستری برای رشد اجتماعی، ارتقای مهارت های فردی و ایجاد شادابی و انگیزه در زندگی روزمره محسوب می شوند.
نقش ورزش در اجتماع فراتر از فعالیت های فردی است. ورزش های جمعی، از جمله والیبال، بسکتبال و فوتبال، به عنوان ابزارهای فرهنگی و اجتماعی عمل می کنند و زمینه های تعامل، همکاری و رقابت سالم میان اعضای جامعه را فراهم می آورند. این فعالیت ها باعث تقویت همبستگی اجتماعی، ایجاد هویت جمعی و توسعه روحیه احترام متقابل می شوند. در بسیاری از جوامع، ورزش به عنوان بخشی از برنامه های آموزشی مدارس و دانشگاه ها و همچنین نهادهای فرهنگی و مذهبی گنجانده شده است تا نسل جوان با الگوهای صحیح فعالیت بدنی و ارزش های اجتماعی آشنا شوند.
تاریخ نشان می دهد که اهداف تربیت بدنی از گذشته تاکنون شامل حفظ سلامت، تقویت قوای جسمی، آماده سازی برای فعالیت های دفاعی، ایجاد شادابی و نشاط و توانمندسازی افراد برای موفقیت در زندگی حرفه ای و اجتماعی بوده است. ورزش نه تنها ابزاری برای بهبود وضعیت جسمانی است، بلکه به رشد شخصیت، ارتقای اعتماد به نفس و ایجاد نگرشی مثبت نسبت به زندگی نیز کمک می کند. همزمان با رشد جسمی، ورزش تأثیرات عمیقی بر توانایی مدیریت فشارهای روانی و استرس روزمره دارد و به افراد امکان می دهد به تعادل روانی و ثبات هیجانی دست یابند.
در جوامع اسلامی، ورزش و تربیت بدنی جایگاه ویژه ای دارد و از نظر دینی نیز مورد تأکید قرار گرفته است. حفظ سلامت و تقویت بدن نه تنها یک ضرورت اجتماعی، بلکه وظیفه ای الهی به شمار می آید. امام سجاد (ع) در رساله حقوق خود بیان می کند: «ان لبدنک علیک حقّاً»، بدین معنا که بدن انسان دارای حقی است و لازم است در سلامت، نشاط و آمادگی کامل نگهداری شود. ورزش همراه با ذکر و یاد خدا، فعالیتی ارزشمند محسوب می شود و از نظر اسلام جزئی از مسیر رشد و کمال انسانی به شمار می رود. این دیدگاه باعث می شود تربیت بدنی و ورزش به عنوان بخش جدایی ناپذیری از آموزش و پرورش، از دوران کودکی تا بزرگسالی مورد توجه باشد و در چارچوب اهداف اجتماعی و فرهنگی جامعه به کار گرفته شود.
فعالیت های جسمانی نقش مستقیم در سلامت عمومی و کاهش آسیب های اجتماعی دارند. ورزش باعث کاهش بروز رفتارهای پرخطر، تقویت نظم فردی و اجتماعی و افزایش توان رقابتی و همکاری در میان اعضای جامعه می شود. سازماندهی برنامه های ورزشی در سطح مدارس، دانشگاه ها و فضاهای عمومی به ایجاد محیطی پویا و سالم کمک کرده و حضور جوانان در این فعالیت ها، رشد اجتماعی و فرهنگی آنان را تسریع می کند. همچنین ورزش های گروهی و تیمی به جوانان امکان می دهند مهارت های ارتباطی و هماهنگی با دیگران را توسعه دهند و یاد بگیرند چگونه در کنار رقابت، احترام و عدالت را رعایت کنند.
علاوه بر جنبه های جسمی و اجتماعی، ورزش به عنوان عاملی فرهنگی و آموزشی نیز اهمیت دارد. ورزش های رسمی، قوانین و مقررات مرتبط و مهارت های فردی در بازی ها، ارزش های اخلاقی مانند رعایت انصاف، مسئولیت پذیری و احترام به قوانین را تقویت می کند. از این منظر، ورزش تنها فعالیت جسمانی نیست بلکه به شکل دهی به هنجارها، ارزش ها و رفتارهای اجتماعی کمک می کند و نقش اساسی در ایجاد جامعه ای پویا و سالم ایفا می نماید.
به این ترتیب، ورزش در جامعه نه تنها عامل حفظ سلامت جسمانی، نشاط و انرژی روزمره است، بلکه به توسعه مهارت های فردی، رشد اجتماعی، ایجاد همبستگی و تقویت فرهنگ جمعی کمک می کند و جایگاه آن در زندگی اجتماعی و فرهنگی جوامع، به ویژه در نسل جوان، غیرقابل انکار است.
فهرست مطالب
اهمیت ورزش و نقش آن در اجتماع
اهداف تربیت بدنی
محتوای ورزش و تربیت بدنی در جامعه اسلامی
ورزش شنا
تعاریف و مهارتهای شناهای متداول
والیبال
مقررات بازی
مهارتهای اساسی در بازی والیبال
سازمان مطالعه و تدوین کتب علوم انسانی دانشگاهها ( وابسته به وزارت فرهنگ و آموزش عالی)
منابع :