تحقیق در مورد کولیس ورنیه، میکرومتر و دستگاه تراش
مقدمه:
کولیس ورنیه، میکرومتر و دستگاه تراش در بسیاری از محیط های صنعتی، جایگاهی ثابت و جدایی ناپذیر دارند. هر کدام از این ابزارها با ساختار مخصوص خود، نقش دقیقی در شکل دهی، کنترل ابعاد و نظارت بر کیفیت قطعات ایفا می کنند و حضورشان در کارگاه های فلزکاری، تراشکاری و قالب سازی، بخشی از جریان عادی کار به شمار می رود. وقتی فرآیند ساخت یک قطعه آغاز می شود، نام این سه ابزار به تدریج در مراحل مختلف شنیده می شود و هرکدام در نقطه ای خاص وارد میدان می شوند.
کولیس ورنیه بیشتر از آنچه در نگاه اول به نظر می رسد، با جزئیات ریز درگیر است. بدنه فلزی، فک ثابت، فک متحرک و بخش ورنیه با درجات ظریف، امکان اندازه گیری قطر خارجی، داخلی و عمق شیارها را فراهم می کنند. دقتی که از هم نشینی خط کش اصلی و ورنیه به دست می آید، باعث می شود اختلاف های کوچک میان خطوط، به عددی مشخص تبدیل شود. همین ویژگی است که باعث می شود در قالب سازی و تراشکاری، هنگام رسیدن به ابعاد حساس، کولیس در همان ابتدای کار کنار قطعه قرار بگیرد. کیفیت ساخت فک ها، نوع قفل نگهدارنده و نرمی حرکت ورنیه روی خط کش، روی تجربه استفاده از این وسیله تأثیر می گذارد و هر جزئی از آن، نقشی در رسیدن به دقت نهایی دارد.
در کنار آن، میکرومتر با ظاهر متفاوت و بدنه استوانه ای وارد صحنه می شود. این وسیله با تکیه بر حرکت پیچ و رزوه های ظریف، فاصله بین فک ثابت و فک متحرک را در بازه های بسیار کوچک تنظیم می کند. طبلک مدرج روی بدنه، امکان خواندن اعداد را فراهم می کند و هر چرخش مشخص، مقدار معینی جابه جایی ایجاد می کند. میکرومتر معمولاً برای ضخامت ها و قطرهایی استفاده می شود که حتی کسری از میلی متر نیز اهمیت دارد و جزئیات ریزی که گاهی از چشم پنهان می ماند، در آن قابل ثبت می شود. توجه به رزوه دقیق، صافی سطح فک ها، وجود ضامن اصطکاکی و طراحی یکنواخت طبلک، بخش هایی از ساختار این وسیله هستند که به ثبات اندازه گیری ارتباط دارند.
اما تصویر کامل زمانی شکل می گیرد که دستگاه تراش وارد کار می شود. ماشین فلزکاری با محور چرخان، سه نظام یا گیره نگهدارنده و ابزار برنده که روی بستر حرکت می کند، قطعه خام را به شکل دلخواه نزدیک می کند. ارتباط بین سرعت محور، میزان پیشروی ابزار و جنس قطعه، نقش تعیین کننده ای در شکل نهایی دارد. گیربکس تغذیه، سیستم حرکتی، برجک ابزار و ساختمان مستحکم دستگاه، مجموعه ای واحد را می سازند که در طول عملیات، براده برداری، پرداخت و ایجاد فرم های مختلف را ممکن می سازد. هر تغییر کوچک در تنظیمات، سطحی متفاوت، خطی تازه و ابعادی دیگر روی قطعه ایجاد می کند.
جریان کار میان این سه ابزار، در محیط واقعی ساخت، به صورت متوالی دیده می شود. ابتدا قطعه روی دستگاه تراش قرار می گیرد، سطح اولیه شکل می گیرد، سپس کولیس برای سنجش ابعاد کلی وارد می شود و بعد از آن، در بخش هایی که حساسیت بیشتری وجود دارد، میکرومتر وارد صحنه قرار می گیرد. این رفت و برگشت میان ابزارها، با توجه به نقشه های فنی و تلرانس ها ادامه پیدا می کند و هر مرحله، اصلاح های تازه ای را به همراه می آورد. در میان این فرایند، مفاهیمی مثل لقی، سایش ابزار، دقت ماشین، شرایط دما و ویژگی های متریال، حضور دائمی دارند و روی نتیجه اثر می گذارند.
همین تعامل میان اندازه گیری و ماشین کاری، فضای خاصی می سازد که در آن جزئیات کوچک، سرنوشت قطعه را تعیین می کنند. کولیس برای کنترل ابعاد عمومی، میکرومتر برای نقاط حساس و دستگاه تراش برای فرم دهی اصلی، کنار هم قرار می گیرند و روند ساخت در مسیر مشخصی پیش می رود، با تکرار اندازه گیری، اصلاح، چرخش دوباره قطعه و حرکت های پی درپی ابزار روی سطح فلز.
