پاورپوینت معماری موزه علم و هنر اسپانیا

مقدمه:
مجموعه «شهر هنرها و علوم» در والنسیا، یکی از شاخص ترین نمونه های معماری معاصر اروپا به شمار می رود؛ فضایی که در آن پیوند میان فناوری، طبیعت و بیان هنری به شکلی عینی در کالبد بناها تجلی یافته است. طراحی این مجموعه با رویکردی آینده نگرانه و بر پایه فرم های سیال، سطوح سفید گسترده و سازه های الهام گرفته از ساختارهای زیستی شکل گرفته و هویتی متفاوت در سیمای شهری والنسیا ایجاد کرده است. حضور نام سانتیاگو کالاتراوا در کنار فلیکس کاندلا، نشان دهنده تلاقی دو نگاه برجسته در معماری قرن بیستم و بیست و یکم است؛ نگاهی که از یک سو به بیان سازه ای و حرکت گرایش دارد و از سوی دیگر به خلق فضاهای گسترده با منطق هندسی دقیق توجه نشان می دهد.

در این مجموعه، هر ساختمان نه تنها یک عملکرد مشخص را در خود جای داده، بلکه به عنوان عنصری مجسمه وار در ترکیب کلی سایت ایفای نقش می کند. L’Hemisfèric با فرم چشم گونه خود، تجربه ای بصری از نور، تصویر و صدا را در بستری سینمایی و موسیقایی ارائه می دهد و به واسطه سطح آب پیرامونی، بازتابی پویا از معماری را در منظر شهری شکل می دهد. موزه علوم پرنسیپ فیلیپ با سازماندهی فضایی گسترده در سه طبقه، خوانشی معاصر از نمایش علم در قالب معماری شفاف و کشیده را نمایان می سازد؛ ساختمانی که ریتم سازه ای آن یادآور اسکلت موجودات زنده و منطق تکرار در طبیعت است. در امتداد این فضاها، L’Umbracle همچون گذرگاهی سبز با پوشش گیاهی بومی و کمیاب، پیوند میان اقلیم مدیترانه ای و ساختار معماری را برجسته می کند و لایه ای از سکون و تأمل را در میان پویایی فرم های سفید مجموعه قرار می دهد.

بخش اقیانوس شناسی یا L’Oceanogràfic با مقیاسی کم نظیر، گستره ای از اکوسیستم های دریایی را در فضایی معمارانه بازآفرینی کرده است؛ جایی که حجم های پوسته ای و سطوح منحنی، یادآور هندسه طبیعی آب و موجودات دریایی هستند. حضور میلیون ها لیتر آب در کنار مسیرهای حرکتی زیرسطحی، تجربه ای فضایی خلق می کند که مرز میان معماری و محیط طبیعی را کمرنگ می سازد. تونل های زیرآبی، دید پانورامای اعماق دریا و بازنمایی اقلیم های متفاوتی چون قطب شمال، بیانگر رویکردی است که در آن فضا نه صرفاً محفظه ای ساختمانی، بلکه بستری ادراکی برای مواجهه با پدیده های طبیعی تلقی می شود. این کیفیت فضایی در کنار نمایش گونه هایی همچون کوسه ها و دلفین ها، لایه ای نمایشی به تجربه معماری می افزاید و مفهوم حرکت، جریان و زیست را در کالبد بناها تداعی می کند.

در سوی دیگر مجموعه، فضاهایی مانند L’Àgora و تالار هنرهای نمایشی Reina Sofia، بُعد فرهنگی و هنری پروژه را تکمیل می کنند. فرم های کشیده، دهانه های وسیع و سازه های نمایان، بیانگر گرایش به خلق فضاهای جمعی با مقیاس شهری هستند؛ فضاهایی که در آنها نور طبیعی، انعکاس سطوح سفید و حضور آب، کیفیتی سیال و پویا به محیط می بخشند. این ترکیب پیچیده از عملکرد، فرم و سازه، شهر هنرها و علوم را به نمونه ای شاخص از بازآفرینی شهری تبدیل کرده است؛ جایی که زمین های صنعتی پیشین به بستری فرهنگی با هویتی جهانی دگرگون شده اند و معماری به عنوان زبان اصلی این دگرگونی عمل می کند.

درک این مجموعه بدون توجه به رابطه آن با انسان، ارگونومی و طبیعت کامل نمی شود. مقیاس بندی فضاها، مسیرهای حرکتی تدریجی، سطوح بازتابنده و حضور عناصر طبیعی، همگی در جهت شکل دهی تجربه ای چندحسی سامان یافته اند؛ تجربه ای که در آن حرکت بدن در امتداد خطوط منحنی، تغییر نور در طول روز و انعکاس آسمان بر سطح آب، بخشی از خوانش معماری محسوب می شود.