اکسیژن یکی از عناصر شیمیایی در جدول تناوبی است که نماد آن O و عدد اتمی آن ۸ می باشد. این ماده ، یک عنصر حیاتی بوده و همه جا چه در زمین و چه در کل جهان هستی یافت می شود. مولکول اکسیژن (O2 )در زمین از نظر ترمو دینامیکی ، ناپایدار است، ولی توسط عمل فتوسنتز باکتریهای بی هوازی و در مرحله بعدی توسط عمل فتوسنتز گیاهان زمینی بوجود می آید.
تاریخچه
اکسیژن در سال ۱۷۷۱ توسط داروساز سوئدی “Karl Wilhelm Scheele” کشف شد، ولی این کشف خیلی سریع شناخته نشد و با اکتشاف مستقل “Joseph Priestley” بطور گسترده تری شناخته شد و توسط “Antoine Laurent lavoisier” در سال ۱۷۷۴ نام گذاری شد.
پیدایش
اکسیژن ، فراوانترین عنصر در پوسته کره زمین است و تخمینهایی در این زمینه وجود دارد که مقدار آن را ۴۶٫۷% ذکر می کنند. اکسیژن ۸۷% اقیانوسها (به صورت آب) و ۲۰% درصد جو زمین (به صورت اکسیژن مولکولی O2 یا ازن) را به خود اختصاص می دهد. ترکیبات اکسیژن مخصوصا اکسید فلزات و سیلیکات ها و کربناتها معمولا در خاک و صخره ها یافت می شوند.
آب یخ زده یک جسم سخت متداول بر روی سیارات دیگر و ستاره های دنباله دار می باشد. کلاهک های یخ کره مریخ از دی اکسید کربن منجمد تولید شده اند. ترکیبات اکسیژن در تمام کهکشان یافت می شوند و طیف نور اکسیژن اغلب در ستاره ها دیده می شود.