پاورپوینت طراحی قالب های دایکست
این پاورپوینت در مورد طراحی قالب های دایکست است و به بررسی اصول ریخته گری تحت فشار، طراحی دقیق قالب ها، کاهش ضایعات، افزایش استحکام قطعات و بهبود کیفیت تولید قطعات فلزی می پردازد.
مقدمه
در ریخته گری تحت فشار یا دایکست، مذاب فلزات به صورت مایع یا چقرمه با فشار و سرعت بسیار بالا به داخل محفظه قالب دائمی تزریق می شود. این روش امکان تولید قطعاتی با دقت میلی متری حدود ±۰.۰۲ را فراهم می کند و غالباً برای آلیاژهای فلزات غیرآهنی به کار می رود. از مهم ترین ویژگی های این روش، تولید قطعات با حداقل ضایعات و مصرف مواد است که باعث افزایش بازدهی و کاهش هزینه های تولید می شود. علاوه بر این، فشار بالای اعمال شده بر مذاب، موجب افزایش استحکام قطعات نهایی می شود و در محل هایی از قطعه که تحت بار یا سایش زیاد هستند، امکان جایگذاری فلزات دیگر نیز وجود دارد.
انتخاب روش مناسب ریخته گری تحت فشار به نقطه ذوب مواد بستگی دارد و بر اساس آن، از محفظه گرم یا محفظه سرد و ماشین آلات مرتبط استفاده می شود. طراحی صحیح قطعات دایکست، نقش مهمی در کیفیت و دوام محصول نهایی دارد و باید با اصول ویژه ای صورت گیرد تا از بروز عیوبی مانند حفره های انقباضی، تنش های داخلی و پر شدن ناقص قالب جلوگیری شود.
هر قالب دایکست معمولاً از دو نیمه تشکیل شده است: یک نیمه متحرک و یک نیمه ثابت. نیمه ثابت قالب که به کفشک ثابت ماشین ریخته گری متصل می شود، وظیفه تزریق مذاب را بر عهده دارد، در حالی که نیمه متحرک به کفشک متحرک محکم می شود و فرآیند بیرون اندازی قطعه را تسهیل می کند. سطح تماس این دو نیمه، سطح جداشدگی قالب نامیده می شود و برای جلوگیری از نشت مذاب، باید کاملاً آب بندی و صیقل داده شود. لبه های خارجی قالب نیز معمولاً با زاویه ۴۵ درجه پخ داده می شوند تا مونتاژ دقیق و هدایت صحیح دو نیمه قالب بر روی هم امکان پذیر باشد.
طراحی قطعات دایکست باید از هرگونه تجمع ناخواسته مذاب جلوگیری کند، زیرا این تجمع ها می توانند باعث ایجاد حفره های انقباضی و نقص در ساختار قطعه شوند. علاوه بر این، یکنواخت بودن ضخامت دیواره ها اهمیت زیادی دارد؛ ضخامت غیر یکسان باعث خنک شدن نابرابر و ایجاد تنش های داخلی می شود. به طور کلی، قطعات ریختگی تحت فشار باید تا حد امکان نازک و دارای ضخامت یکنواخت باشند و در مواردی که استحکام در نواحی نازک کافی نیست، با ایجاد پره ها یا تقویت های موضعی، مقاومت آن قسمت ها افزایش می یابد.
